Reizen naar en van Rome

Wij kozen ervoor vanaf Eindhoven naar Rome te vliegen. Een paar dagen voor ons geplande vertrek was het luchtruim nog gesloten wegens IJslands as, maar zondag was alles, althans in Eindhoven, weer in orde. Wij vlogen met Ryanair, een goedkope maatschappij. Bij het boeken van de reis (allemaal via internet) bleek dat je voor je koffer nog eens € 30,- moet betalen en dan komen er ook nog wat verzekeringen en overig gedoe bij. Maar enfin, dat zal bij de andere maatschappijen wel niet anders zijn, dus berustten wij er in.

Ook maakten we gebruik van de mogelijk eerder dan de anderen te mogen instappen voor de somma van 8 euro per persoon per enkele reis. Daar hadden we geen spijt van. Bij Ryanair is het vrije zit, dus wie het eerst komt het eerst maalt. De meeste passagiers van Ryanair zijn uit op de goedkoopste tickets en hebben die extra bijdrage niet over voor een eerste keus. Het toeval wilde dat wij, zowel op de heen- als de terugreis, in het zelfde vliegtuig zaten als enkele groepen scholieren en studenten.  Groepen hebben de macht van het getal en hedendaagse scholieren en studenten hebben niet meer het respect voor de ouderen dat ons 45 tot 50 jaar geleden zo kenmerkte.

In Eindhoven was de afbakening van de Priority passagiers zo duidelijk dat er geen misverstand ontstond. Wij konden ontspannen vooraan gaan staan en als eersten kiezen uit alle beschikbare plaatsen. Wij gingen fijn bij de nooduitgang zitten en hadden daardoor beenruimte in overvloed.

In Rome Ciampino hadden de jongelui klaarblijkelijk al wat meer groepsgevoel verworven, want zij drongen zich massaal in de twee beschikbare rijen, met het onmiskenbare voornemen allemaal als eerste het vliegtuig te bestormen. Ik ben in dergelijke situaties nogal geneigd in te grijpen en regelend op te treden, maar liet dit na, in de hoop en de verwachting dat de firma Ryanair dat varkentje wel zou wassen. En zo geschiedde. Enkele kordate Italianen dirigeerden de meute terug in de voor hen bestemde rij, waarna wij naar voren mochten lopen. Het was nog niet zo gemakkelijk daarbij niet al te triomfantelijk te kijken, want we moesten toch nog twee uur met deze kinderen in een vliegende sigaar doorbrengen.

Toen wij onze rechtmatige positie vooraan hadden ingenomen vroeg een jongeman waarom dat was. Hannie antwoordde dat wij extra betaald hadden voor dit voorrecht, waarop hij om zich heen zei: "Dat had de school dus niet voor ons over." Gelukkig maar, want als iedereen vooraan had mogen staan, waren wij vast de laatsten geweest. Een onmiskenbaar gymnasiummeisje van goeden huize probeerde nog ons, op weg naar de vliegmachine, met een stevige pas in te halen, maar werd door Hannie attent gemaakt op het ongewenste van haar poging. Met een blik vol onverholen minachting hield ze haar pas in, hetgeen haar overigens de vernedering bespaarde bovenaan de vliegtuigtrap te worden teruggewezen door het cabinepersoneel.

Deze maal kozen Geert en ik voor de beenruimte (met als gevolg dat we elk over drie stoelen konden beschikken) en Hannie en Riny namen een plekje bij een raampje, waarbij het uitzicht niet door een vleugel werd beperkt. Ja mensen: wie verre reizen doet kan veel verhalen ...

Roodborstje tikt niet op het raam

Tijdens onze vacantie was een Roodborstje zo astrant een nestje te maken in een verlaten pot naast de achterdeur. Deze deur is onze belangrijkste verbinding met de buitenwereld, dus het nest is gelegen aan een redelijk drukke doorgangsroute. We ontdekten het nestje toen er nog maar één eitje in lag, daarna heeft het diertje er nog vijf bij gelegd. Ze liet zich dus klaarblijkelijk door ons niet al te zeer van de wijs brengen.

Het uitbroeden duurt tien dagen, daarna moeten de vogeltjes nog een week of twee gevoederd worden. In die periode begint de bouw van een terrasoverkapping, zodat de onrust nog groter wordt. Het nest verplaatsen is evenwel geen optie. Vorig jaar heeft één van de talrijke katten uit de buurt een nestje leeg gesmikkeld, maar dat was beter bereikbaar, hoewel een beetje kat zo ongeveer kan vliegen, dus er is weinig tegen te beginnen.Want om nou om de beurt te waken gaat me ook wat te ver. Toch is het een hele zorg, dus we staan open voor deskundige suggesties.

Bustocht door Rome

Wie een week in Rome doorbrengt zal bij thuiskomst gewag moeten maken van de belangwekkendste toeristische attracties. Omdat we hadden ervaren dat talrijke bezienswaardigheden in redelijkheid niet te voet bereikbaar waren namen wij de autobus. In Rome rijden drie concurrerende maatschappijen de hele dag rondjes door de stad. Wij kozen voor de firma die kaartjes verkocht met een geldigheidsduur van 48 uur en beschikte over bussen met een open bovendek.

Wij gingen om 12.30 uur aan boord, met het oogmerk eerst eens de hele route af te leggen, om daarna te bepalen welke objecten wij daadwerkelijk wilden bezoeken. Nadat de kaartjes waren gestempeld en de 48 uur waren ingegaan deelde de charmante conductrice mede dat deze bus er bij de Sint Pieter definitief mee zou staoppen. Daar aangekomen waren we dus genoodzaakt uit te stappen en, flexibel als we waren, besloten we de Sint Pieter dan eerst maar even te doen.

De Sint Pieter is een kathedraal, waaraan onder meer de heer Michelangelo flink meeft meegewerkt. In het interieur werd al snel duidelijk dat de Beeldenstorm van 1566 niet tot Rome was doorgedrongen. Om tot de kerk te worden toegelaten diende men zich te laten fouilleren en doorlichten, zodat wij ons, éénmaal binnen, veiliger voelden dan buiten. Ook kwam niemand tijdens ons verblijf op het idee eens een kreet om aandacht te slaken.

Na de bezichtiging moesten de dames een kwartier in de rij staan voor ze mochten plassen. Geert en ik konden doorlopen, wat weinig hielp, want daarna moesten we toch op de zusjes wachten.

We vervolgden de rondrit met de bus, vooraan op het bovendek. Jammer genoeg begon het al vrij snel te regenen, maar we hadden een parapluie meegenomen en lieten ons niet  deren.

Het betrof overigens één der mijlpaalste dagen van mijn leven, namelijk mijn 65'ste verjaardag. De dames hadden des morgens al een riant ontbijt aangericht en het diner zou ik aanbieden. Ik had een voorselectie van mogelijke restaurants in de buurt gemaakt, maar liet Hannie de keuze maken. In vele vacanties bewees zij een betere intuïtie te hebben voor een geschikte uitspanning en ook deze keer stelde ze me niet teleur. Wij aten voortreffelijk en gingen redelijk op tijd naar bed, want de volgende dag diende er opnieuw veel te worden bezichtigd.

Voettocht door Rome

Na uitvoerige kaartstudie had zwager Geert vastgesteld dat Forum Romanum en Colosseum zich op loopafstand van ons appartement bevonden. Na het ontbijt begaven wij ons derhalve monter op weg naar deze eeuwenoude, door de tand des tijds deerllijk gehavende bezienswaardigheden. Nu is loopafstand net zo'n relatief begrip als de steenworp. Zelf werp ik (nooit als eerste overigens) een steen hooguit 14 meter, maar er zijn er die, met dezelfde steen, achteloos fluitend een afstand van 29 meter halen.

Na een uur lopen, of beter gezegd strompelen, want het Romeinse plaveisel staat een ferme tred nogal in de weg, besloot ik eens langs de neus weg te informeren naar een concrete invulling van het begrip loopafstand. Om de sfeer niet negatief te beïnvloeden, want daar ben ik anders een meester in, hanteerde ik bij het formuleren van de vraag een opgewekte toonzetting. Ook toen ik, na raadpleging van de in mijn iPhone ingebouwde Tom Tom vaststelde dat we een aanzienlijke omweg hadden gemaakt, bleef ik uiterlijk goed geluimd, want we moesten nog een week met elkaar doorbrengen.

Gelukkig lag het Forum inmiddels vrijwel om de hoek. Bij de ingang bleek dat een toeganskaart voor Forum, Palatino en Colosseum € 9,- kostte. Er was een lange stoet wachtenden voor de kassa, zodat schoonzus Riny de tijd had ergens een vage aanduiding te zien dat Europese bejaarden korting konden krijgen. Wij reikten Hannie (die in de rij stond) onze rijbewijzen aan. Omdat ik nog één dag te gaan had als 64-jarige hoopte ik maar dat de dienstdoende caissière niet al te nauwkeurig zou kijken en dat deed ze inderdaad niet. We kregen de kaartjes zelfs geheel gratis, wat een mooie glans gaf aan de oude dag en deze in het bijzonder.

Je hebt mensen die op historische plekken bevangen worden door visoenen van hoe het vroeger was. Dat had me ook wel iets geleken, want ik vond het in hoofdzaak een rommelige stenenboel. Wel waren er vele duizenden mensen op afgekomen, zodat je over de hoofden kon lopen, hetgeen ik heb nagelaten want op de grond lopen was al moeilijk genoeg.

We besloten het Colosseum links te laten liggen, hoewel het eigenlijk aan onze rechterhand lag en aanvaardden de terugtocht, deze keer via de kortste route. We kwamen volledig afgemat in het appartement, maar na een paar uur waren we er weer helemaal boven op en konden we boodschappen doen in de Billa, gelegen op loopafstand van ons appartement, loopafstand volgens mijn normen, wel te verstaan.

Hannie en Riny verzorgden een uitbundig gevulde salade, waarna ik mijn Spaghetti a la Carbonara bereidde.

Eten en drinken in Rome

Ondanks de toeristische wandelingen ben ik in een weekje Rome twee kg zwaarder geworden. Ik vrees dat het me twee weken gaat kosten om die weer weg te werken, maar het was het waard.

Het ontbijt deden we in eigen beheer, dus dat kon ik nog wel in de hand houden. Maar om nou boterhammmen mee te nemen, terwijl je iedere 850 meter voor fatsoenlijke prijzen een stuk heerlijke pizza kunt kopen vond ik niet echt een optie. En als het 23 graden is ga je natuurlijk om vijf uur op een terras zitten. Wat ik echt heel moeilijk vind is op een terras zitten en dan geen biertje nemen. Als ik met vakantie ben doe ik liever geen dingen die ik heel moeilijk vind. Het weerstaan van een tweede biertje is zo mogelijk nog moeilijker. Ja, je raadt het al.

En dan het warme eten. De Antipasti zijn niet te versmaden. En wat dacht je van de Primi en de Secundi? Natuurlijk wijn er bij en een ijsco toe. Als ik er aan terug denk loopt het water me in de mond, maar ik loop dadelijk naar de slaapkamer langs de koelkast, zonder die te openen, want ik heb uit voorzorg mijn gebit reeds gereinigd.

En het was allemaal lekker tot zeer lekker. Niet goedkoop, maar ook niet duurder dan in een goed restaurant in Nederland. Om je een idee te geven: meestal zo rond de € 150,- met ons vieren. Ik ga slapen. Wie slaapt eet, zei mijn vader altijd. Ik heb wel trek.

Rome loopt niet lekker

Om de voorziene lange wandelingen in Rome te kunnen doorstaan had ik een paar Mephisto Allrounders aangeschaft. Deze schoenen zitten als pantoffeltjes en lopen voortreffelijk, maar zijn op hun best wanneer de ondergrond egaal is, zoals bijvoorbeeld in Oosterwolde. Belangrijke gedeelten van Rome zijn evenwel geplaveid met keitjes. Die keitjes zijn elk voor zich wat bol en ook nog eens gelegd met een zekere mate van achteloosheid, die ik tot dusverre "de Franse slag" zou hebben genoemd.

Daar komt nog bij dat Rome niet bepaald vlak is. Niet alle klimmetjes zijn even steil en af en toe is ook wel eens een trap gemaakt om al te grote hoogteverschillen te bedwingen, maar het lopen te Rome is een inspannende bezigheid. Ik heb dan ook de hele week pijnlijke kuiten en moeie voeten gehad. Daar teken ik graag bij aan dat ook mijn aanzienlijk sportievere reisgenoten dezelfde problemen ondervonden.

Trastevere is de gezelligste wijk van Rome

Na een verblijf van een weekje beschouw ik mij bevoegd Trastevere de gezelligste wijk van Rome te noemen. Wij hadden daar, op aanraden van vrienden, een appartement gehuurd. Met vier personen is dat ongeveer net zo duur als een behoorlijk hotel, maar veel prettiger. Dat appartement (terug te vinden op de website van Casavacanza als T10) lag middenin Trastevere, een wijk die mij nog het meeste deed denken aan de Amsterdamse Jordaan. Veel restaurantjes en terrassen en op alle plekkenl waar geen tafels en stoelen op straat stonden hadden auto's, motoren of scooters een plekje gevonden. Auto's stonden regelmatig zo geparkeerd dat er flink wat gerangeerd zou moeten worden om de laatste in de rij er uit te laten, maar daar zullen de Romeinen wel iets op gevonden hebben.

We ontdekten al snel dat een glas bier (0,4 liter, dat wel) op een mooi terras aan een plein € 6,50 kostte, maar 150 meter verderop in een smal straatje slechts € 5,00. Nog iets verderop kon je tijdens het happy hour zelfs voor € 4,00 een pils scoren, maar het aldaar werkzame meisje was dermate humeurig dat we een beetje bang voor haar waren. Ook de eigenaar van het etablissement, die nors zat te roken op zijn voor de deur staande scooter, zouden we niet snel de weg durven vragen wegens zijn uitermate gemene oogopslag en een vette paardestaart. Vermoedelijk sloeg hij het meisje regelmatig en omdat we daar liever geen getuige van wilden zijn vertrokken we na één vertering.

Het liefste was ik de hele week in de wijk gebleven, maar mijn reisgezelschap dwong me mee te gaan naar talrijke bezienswaardigheden, waaromtrent ik morgen nader zal berichten.

Terug uit Rome

Rome is een prachtige stad en we waren blij dat we niet met onze auto door het volstrekt krankzinnige verkeer hoefden te rijden. Honderden berijders van scooters en motoren doen aan de lopende band pogingen tot zelfmoord, maar het lukt slechts zelden. Vandaag keerden we terug, na een mooie week, waarover later meer.

Van Rome naar Eindhoven is een uur met de taxi, twee uur wachten en twee uur vliegen. Van Eindhoven naar huis nog eens tweeëneenhalf uur rijden. Al met al toch een gemiddelde snelheid van 215 km per uur.