Voorpagina

Het begin

Stemacteur

Stemacteur, voice-over

Cabaretier

Mooie tijden


Kijk en luister:


RTV Boslucht

Laatste Tweets






Buienradar.nl

Het verleden

Zondag 14 December 2014 at 6:17 pm

Gisteren bezochten we het Weihnachtsoratorium in Het Concertgebouw. Prachtig, maar het was voor mij toch een iets te lange zit, zodat ik in de pauze vertrok om een wandelingetje te maken in de buurt waar we tot 20 jaar geleden woonden. In onze oude straat kwam ik toevallig de huidige bewoner van onze toenmalige woning tegen en ik mocht de in de loop der jaren aangebrachte veranderingen bekijken. De door ons destijds gebouwde keuken was nog steeds in gebruik en de originele plavuizen waren bewaard gebleven, maar verder waren er wel wat muurtjes verplaatst. Leuk om dat na al die jaren weer eens terug te zien.

Zo zag het er 32 jaar geleden uit:

2014-12/dia021.jpg

En zo gisteren:

2014-12/huis.jpg

Le Brocope

Woensdag 10 December 2014 at 5:09 pm

Zaterdagavond togen we naar Oldeberkoop om in Theater Café Restaurant Le Brocope een recital van de pianist Denys Proshayev bij te wonen. Tevoren zouden we de maaltijd gebruiken in het restaurant, tot welk doel wij ons tegen zes uur aldaar vervoegden. Al snel bleek dat er enige onrust bestond ten aanzien van de elektriciteitsvoorziening. De ruimte was goeddeels verlicht met kaarsen, maar de paar lampen brandden afwisselend op volle kracht en dan weer half. Er was duidelijk iets niet geheel in de haak.

Wij kregen een drankje en een bakje olijven, voerden een genoeglijk gesprek en wachtten op wat komen ging. Na een half uurtje werd medegedeeld dat de netbeheerder onderweg was om de storing te onderzoeken en zo mogelijk op te lossen, maar dat het raadzaam was het etablissement te ontruimen wegens brandgevaar. We hoefden evenwel niet de straat op, om in tenten en met door de aansnellende bevolking uitgereikte dekens beschermd te worden tegen de koude, want in het belendende pand, Het Hof van Oldeberkoop, waren voldoende tafels voor ons gereserveerd, zodat we gewoon konden gaan eten.

Buitengewoon vervelend voor de uitbaatster, die 17 menu’s had voorbereid en ook nog maar moest afwachten of het concert door zou kunnen gaan. Vervuld van mededogen schikten wij ons dan ook zonder morren in de situatie. De eigenaar van het Hof, die toch aangenaam getroffen had moeten zijn door opeens 17 extra klanten, reageerde nogal afwijzend omdat enkele evacué’s hun nog volle glas wijn hadden meegenomen. Een bewijs temeer dat koks maar het beste in de keuken kunnen blijven en de omgang met het publiek moeten overlaten aan anderen, zoals bijvoorbeeld aan Thea, die ons allervriendelijkst bediende.

Twee oudere dames uit het concertgezelschap begonnen onmiddellijk te zeuren dat het eten hier duurder was dan bij de buren en dat het een schande was dat daar geen duidelijke afspraken over waren gemaakt. Zij bleven mokken en hadden hun ongenoegen tijdens de maaltijd klaarblijkelijk zo gecultiveerd dat ze bij het recital, dat gelukkig toch doorging, verstek lieten gaan. Ik heb veel plezier beleefd aan hun onaangename gedrag, omdat ik me daardoor een beter mens kon voelen.

Pietenprobleem opgelost!

Vrijdag 14 November 2014 at 10:46 am

Een jongetje van zeven jaar komt huilend thuis uit school en roept: "Mama, ze scholden me uit voor Zwarte Piet en ik heet helemaal geen Piet, ik heet Humphrey." En daar had Humphrey natuurlijk wel een puntje. Toen ik dat verhaal hoorde besefte ik opeens hoe gemakkelijk het pietenprobleem op te lossen is: we noemen vanaf nu de medewerkers van de Goedheiligman niet meer Piet, maar gewoon bij hun eigen naam. Dus Zwarte Humphrey, Zwarte Klaas, Zwarte Edgar en zo voorts. En natuurlijk ook Zwarte Riek, Zwarte Johanna of Zwarte Lola. Zo komt iedereen aan de beurt en is er geen discriminatie meer. Het ei van Zwarte Christoffel.

Liefdesliedje

Maandag 10 November 2014 at 12:02 pm

Mijn laatste optreden als cabaretier is alweer zes jaar geleden, althans in het openbaar, want in de huiselijke kring blijf ik natuurlijk bij voortduring de ene geestige performance na de andere opvoeren. Zelfs wanneer het kleine publiek mij wanhopig smeekt daarmee te stoppen. 

Al jaren neem ik mij voor mijn liedjes op te nemen. Daarbij heb ik gedacht aan een video-registratie, maar dat krijg ik in mijn eentje niet voor elkaar en om er nou een bedrijf voor in te huren wordt wat al te kostbaar. Het lijkt me namelijk niet erg waarschijnlik dat er voldoende mensen bereid zijn € 15,- neer te tellen voor zo'n DVD, zelfs niet uit medelijden.

Een CD moet het dus worden, opgenomen in eigen beheer en per bestelling gecopieerd. Maar voorlopig mag je nog geheel gratis luisteren naar een paar versjes op Bandcamp. Dit Liefdesliedje bijvoorbeeld.

Koolmeesje

Zondag 09 November 2014 at 5:01 pm

Koolmeesjes, mussen, vinkjes, roodborstjes en merels zijn de trouwste afnemers van het door Hannie uitgereikte dagelijks brood. Vorige week heb ik de camera op een statief gezet en met de afstandsbediening een serie foto's gemaakt. Ik was waarschijnlijk al wat te laat, want er kwam slechts één koolmeesje op af, terwijl eerder zeker tien mussen zich tegoed deden aan de versnaperingen.

2014-11/koolmeesje.jpg

De Vrolijke Keizer

Zaterdag 08 November 2014 at 11:24 pm

Wij bezochten vanavond met vrienden een voorstelling in De Skâns te Gorredijk en besloten tevoren ergens te gaan eten. Het restaurantaanbod in Gorredijk is niet groot. Twee Chinese restaurants, waar we geen zin in hadden, en we hadden ook geen zin om na de maaltijd nog naar De Skâns te moeten rijden vanuit Beetsterzwaag of Drachten. We kozen voor De Vrolijke Keizer. Bij de reservering (weken geleden) kregen we te horen dat er geen plaats meer was. Het etablissement bleek een spaaractie te hebben opgezet bij de plaatselijke Albert Heijn, waar zegels gespaard konden worden. Een volle spaarkaart werd beloond met een tweede 3-gangenmenu voor niks. Klaarblijkelijk sloeg die actie nogal aan. Toen wij verklaarden niet vanwege Albert Heijn, maar geheel voor eigen rekening te komen lukte het toch nog een tafel te boeken.

Wij hadden geen hoge verwachtingen van de keuken, ook al wegens enkele tegenstrijdige berichten op Iens, maar een mens moet eens iets wagen. Toen we om 17.15 uur binnenkwamen was de eetzaal nog vrij leeg, maar daarin kwam al snel verandering en om 18.00 uur was geen tafel meer onbezet.

We werden bediend door vriendelijke en vlotte meisjes, de kaart was gevarieerd, het eten was zeer smakelijk en ruim voldoende. Ondanks de drukte kwamen de gangen snel genoeg door om ons niet te laat in het theater te laten zijn. Kortom: we waren aangenaam verrast en tevreden. Het leek me gepast daarvan melding te maken.

Gravity

Zaterdag 08 November 2014 at 4:01 pm

Vanavond zagen we de film "Gravity." Dat betekent "zwaartekracht," een kracht die in 99 % van de film niet bestaat. Het verbeelden van de gewichtsloosheid is waarschijnlijk vooral door middel van computeranimatie bewerkstelligd, maar ook wel wat aangezet uit effectbejag. 

Ik veronderstel dat in ruimtestations gereedschap als regel met grotere zorg wordt opgeborgen dan in mijn schuurtje. Als ik in mijn kleine werkplaatsje een tang of een schroevendraaier laat slingeren blijft die in elk geval liggen waar ik hem hem achterliet. In een ruimtevaartuig waar de zwaartekracht ontbreekt zweven die dingen maar een beetje in het rond, hetgeen bepaald schadelijk kan zijn voor de apparatuur waarmee zo'n gevaarte vol zit. Na een aanvaring met ruimtepuin kan dat natuurlijk gebeuren, maar het leek wel alsof in deze ruimtestations nog nooit iemand had bedacht dat het opruimen van gereedschap de veiligheid kon bevorderen, want het stikte van de rondzwevende tangen.

Verder zal ik niets verklappen, want misschien wil je de film nog wel gaan bekijken. Jammer genoeg is de plezierige gestalte van Sandra Bullock het grootste deel van de rolprent aan het oog onttrokken door onflatteuze ruimtekleding. Maar de scene waarin ze dat allesverhullende pak verlaat maakt veel goed.

MacBook uit 2008 te koop

Vrijdag 07 November 2014 at 4:04 pm

Een zwarte 13 inch MacBook uit 2008, met 2 gB intern geheugen en een processorsnelheid van 2 GHz doet het nog prima met niet al te veeleisende programma's, maar komt niet verder dan OS X 10.6.8 en kan daardoor niet gezellig meedoen met iCloud. En dat is toch wel handig voor onze Apple-family.

Te koop dus. Belangstelling? Laten w dan vooral keihard onderhandelen via e-mail.

Ouderwets

Maandag 27 Oktober 2014 at 11:55 am

Tikken op een toetsenbord is ouderwets. Deze tekst dicteer ik door gebruik te maken van de dicteerfunctie in het nieuwste Apple Operating System Yosemite. Niet ieder woord wordt onmiddellijk goed geschreven, maar dat is in Dragon Naturally Speaking ook niet het geval. Duidelijk articuleren is wel een noodzaak. Het voordeel van de dicteerfunctie is dat er in ieder programma gebruik van kan worden gemaakt. Ik denk dat ik zodadelijk maar eens ga beginnen aan het schrijven van een trilogie. Tot dusverre zag ik daar enigszins tegenop vanwege het vele tikwerk, maar omdat ik nu gewoon een beetje voor me uit kan zitten praten moet dat toch een peulenschil zijn.

Pake

Woensdag 15 Oktober 2014 at 4:57 pm

Pake was meer een man om bang voor te zijn dan om van te houden. Ik heb hem nooit zien lachen en vraag me af of hij dat ooit gedaan heeft. Hij was ouderling en ik herinner me dat bij de bezoekjes op de zondagmiddagen regelmatig werd gesproken over conflicten met de dominee over de uitleg van de bijbel. Pake was recht in de leer, hoewel ik niet precies wist wat dat betekende. Hij kwam enkele maanden voor mijn zestiende verjaardag te verscheiden, zodat ik nog geruime tijd op zondagmiddag in de gang bij Beppe op de door mij geërfde Solex zat te dromen dat de wind mijn haren zou doen wapperen tijdens mijn avontuurlijke ritten op deze brommer.

Dat wapperen viel nog niet mee, want het was een oud beestje dat nauwelijks boven de 20 kilometer per uur uit kwam. En de meisjes gingen liever achterop bij de jongens met een Puch met buddyseat. Maar misschien had dat wel niets met de Puch te maken.

2014-10/pake.jpg

Wij bestaan

Dinsdag 14 Oktober 2014 at 10:37 am

Al vele jaren geleden is de route van de vuilniswagen gewijzigd, waardoor wij de vuilcontainer aan de overzijde van het weggetje in de berm moeten zetten. Dat is op zich geen probleem, maar die berm loopt een beetje scheef, zodat de bak na het legen altijd omvalt en in het lager gelegen weiland terecht komt. Het optillen van de kliko valt me steeds zwaarder, dus een week of vijf geleden stuurde ik een e-mail naar de Gemeente Heerenveen met het verzoek een tegelplateau voor plaatsing van de vuilnisbak te maken of de route zo te wijzigen dat de bak op de verharde oprit kon worden gezet.

De gemeentelijke computer reageerde prompt en beloofde mijn bericht binnen acht weken te zullen beantwoorden. Een ruime termijn, maar ambtelijke molens malen langzaam. Toen ik vanmorgen uit het raam keek zag ik dat tegenover ons huis in de berm een plateau was verschenen. Dat moet in de vroege ochtend gedaan zijn en ook behoorlijk geruisloos, want ik heb er niets van gemerkt. Misschien sliep ik ook wel heel vast. Jammer, want ik had de maker(s) graag een kop koffie aangeboden. Het is wel een heerlijke gedachte dat de Gemeente Heerenveen zich (ook) bekommert om de kleine ongemakken van de plattelanders aan de periferie der gemeentegrens.

Bakken

Zondag 12 Oktober 2014 at 4:53 pm

Als peuter hielp ik oma graag met het bakken van cake en appeltaart. Mijn bijdrage bestond uit het invetten van de bakvorm en het proeven van het ongebakken deeg of beslag, maar het begin was er. Op de foto ben ik vijf jaar en bak ik pannenkoeken van sneeuw. Of ik die serveerde met stroop kan ik me niet herinneren.

2014-10/menno-bakt-1.jpg

Reisleider

Vrijdag 10 Oktober 2014 at 5:25 pm

In de zomervakantie van 1967 was ik enkele weken reisleider voor BBI te Emmen. Mijn eerste reis ging naar Altenahr, een dorpje in het Ahrgebied. De Ahr is een zijriviertje van de Rijn (enigszins in de buurt van Koblenz) en tegen de hellingen worden druiven verbouwd, waaruit wijn wordt gewonnen.

De eerste rit maakte ik in een VW-bus, want het reisgezelschap bestond uit slechts vier personen. Ik kreeg van de directeur enkele beduimelde boekjes over het gebied mee, waaruit ik tijdens de reis voorlas. Of ik steeds het juiste kasteel heb genoemd valt niet met zekerheid vast te stellen, maar er was ook niemand om me tegen te spreken. De chauffeur van het busje misschien, maar die vond dat waarschijnlijk niet in zijn belang.

Ik vond de foto op zolder, maar herinner mij van deze mensen alleen maar dat de oudste dame, ik vermoed degene rechts in beeld, slecht ter been was en van mij eiste dat ik voor haar speciale wandelingen organiseerde. Dat deed ik, sterker nog, ik liep met haar mee, als een kleinzoon die zijn bejaarde oma ook eens iets moois wilde tonen. Hoewel ik haar tamelijk vervelend vond bood ik haar zelfs bij gelegenheid een arm aan.

Reisleiders zijn voor het financiële deel van hun werk in belangrijke mate afhankelijk van fooien. Ik wil niet beweren dat mijn inzet voor dit groepje gericht was op het verwerven van extra zakgeld, maar toen ik bij het uitstappen in Nederland helemaal niets kreeg was ik wel enigszins onaangenaam getroffen. Stelletje krenten. Maar nu zijn ze allemaal dood. Lijkt me zo.

2014-10/altenahr.jpg

Feestnummer

Dinsdag 07 Oktober 2014 at 3:22 pm

Van mijn jongste jaren herinner ik me niet veel en van de herinneringen die ik wel heb zou het best kunnen dat die vooral steunen op verhalen en foto's. Dezer dagen kwam een doos foto's uit de nalatenschap van mijn ouders van onze zolder. Daar zal ik de komende tijd een paar van vertonen. Deze bijvoorbeeld. Ik sta hier op de waranda van onze woning aan de Van Walbeeckstraat in Amsterdam. Er is klaarblijkelijk iets te vieren. Koninginnedag misschien, of de bevrijding, we zullen het nooit weten. In ieder geval heeft mijn moeder aanleiding gevonden mij eens feestelijk uit te dossen. Of ze mij ter gelegenheid van de foto heeft uitgenodigd te lachen weet ik niet, maar ik vind daar kennelijk geen aanleiding toe. Ook in de rest van mijn leven heb ik mij niet ontwikkeld tot feestnummer.

2014-10/menno-feest--111.jpg

iPhone 4 te koop

Zaterdag 27 September 2014 at 4:37 pm

Binnen enkele weken komt beschikbaar een Apple iPhone 4 (zwart, 16 gB). Het toestel is nog geen jaar oud (vervangen na een valpartijtje van de vorige) en heeft altijd in een fraaie leden flip-case gezeten. Deze prachthoes maakt deel uit van het aanbod, evenals de lader en de oortelefoontjes. Tevens wordt bijgeleverd een Tom Tom autohouder, waarin de telefoon tijdens de rit wordt opgeladen. Deze autohouder is voorzien van Bluetooth en een luidspreker, waarmee handsfree bellen mgelijk is.

Belangstelling? Stuur me dan een e-mail met een redelijk bod.

Trio Les Copains

Dinsdag 09 September 2014 at 4:50 pm

Zo'n vijftig jaar na de successen van het roemruchte Duo Les Copains zijn vandaag de repetities begonnen van Trio Les Copains. Sjoerd woont inmiddels zo ver uit de buurt dat hij niet meer kon meedoen, maar in de persoon van Hidde van der Werff vonden we een uitstekende drummer. En op bas hebben we de in het noorden maar al te bekende David Veldman weten te strikken. Vanmiddag maakten we in mijn bescheiden studio de eerste opname en hoewel er nog best iets op valt aan te merken denk ik dat we op de goede weg zijn.


Strandrolstoel

Dinsdag 02 September 2014 at 7:23 pm

Eén van de hoogtepunten van ons verblijf op Texel was de strandwandeling die ik meebeleefde in een electrische rolstoel. Ik had je er nog een filmpje van beloofd en wat je belooft moet je doen.

Rolstoel Texel from Menno Nicolai on Vimeo.

Laaksumer Bot

Zaterdag 16 Augustus 2014 at 8:54 pm

Gisteren kwamen vrienden bij ons eten. Ze zijn woonachtig in de Friese Zuidwesthoek en vinden het leuk een product uit de streek mee te nemen als aardigheidje. Dat komt goed uit, want wij vinden het op onze beurt leuk om streekproducten te krijgen. Tot dusverre waren de geschenkjes onschuldig van karakter: Bolswarder Dúmkes of Molkwarder Koek. Lekker, houdbaar en je kunt er nog eens van trakteren. Deze keer echter was hun bijdrage aan ons geluk aanzienlijk minder vrijblijvend.

Achterin de auto stond een koelbox, groot genoeg om orgaansmokkelaars ruimte te bieden aan zes nieren, twee harten en een flinke lever. In deze kist bevond zich een forse hoeveelheid ijs, met daarop een schaal met vier vissen. En niet zomaar vissen, het betrof hier een viertal exemplaren van de Laaksumer Bot, in 2010 uitgeroepen tot officieel streekproduct.

Onze verrassing en dankbaarheid werden enigszins overwoekerd door lichte paniek. Vis is namelijk nogal bederfelijk. Wij hebben dit weekend een familiebijeenkomst, pas maandag krijgen we wederom dinergasten, dus we zagen ons voor de opgave gesteld het voedsel voor enkele dagen veilig te stellen. Invriezen heeft op vis geen gunstige uitwerking, dus we besloten de gulle gaven gekoeld op te leggen.

Hannie is niet voor een kleintje vervaard. Zij zocht en vond een passende doos voor de botten, ruimde plek in op de koudste plank in de koelkast en binnen een kwartier was het probleem uit de wereld.

Vandaag heb ik, bij wijze van proef, één vis bereid. In de oven. En het smaakte voortreffelijk. Heerlijk zacht, wit vlees en zonder grondsmaak, omdat deze platvis op een harde zandbodem leeft. Je kunt hier meer lezen over deze vis. Maandag ga ik de resterende drie iets langer marineren, inpakken in folie met wat uiringen en tomaatjes en dan zullen ook onze gasten eens een potje smullen.

Reisje naar de Rijn

Donderdag 14 Augustus 2014 at 7:01 pm

Toen ik 15 was brachten we de vakantie door in een nogal treurige bovenwoning te Hoensbroek. In het kader van mijn puberteit heb ik die week voor mijn ouders en zussen tot een ware hel gemaakt. Zelf had ik het ook niet echt naar mijn zin. Het jaar daarop was ik kennelijk puberaal wat uitgewoed, want aan de gezamenlijke vakantie in dat jaar bewaar ik uitsluitend goede herinneringen.

Wij namen deel aan een Libelle-reis naar het Oostenrijkse dorpje Kirchberg. De reis ging per nachttrein, vanuit mijn couchette keek ik uren naar het voorbijtrekkende Rijnlandschap en ik vond het prachtig.

Rond mijn 20'ste jaar ging ik, als reisleider, per autobus naar Altenahr, een wijndorpje aan de Ahr, een zijriviertje van de Moezel. Op het door mij te organiseren programma stond een excursie naar Koblenz. Ik vond het daar prachtig.

Sindsdien heb ik de Rijn nog maar zelden gezien. De laatste jaren word ik met een zekere regelmaat vervuld van het verlangen een Rijncruise te maken. Er is geen betere manier om van de hellingen van het Rijndal te genieten dan vanaf de Rijn zelf. Van Rijncruises word voornamelijk gebruik gemaakt door oude mensen. En hoewel ik onmiskenbaar deel uitmaak van die groep vind ik dat eerder een bezwaar dan een voordeel. Niettemin bleef het verlangen knagen. Mijn gade, zwager en schoonzus hebben zich zelfs bereid verklaard met me mee te gaan, als het onverhoopt zover zou komen.

Inmiddels heb ik een brochure besteld waarin talrijke cruises worden beschreven. Dat blijkt een goede beslissing te zijn geweest, want ik ben nu wel genezen van mijn verlangen naar een dergelijk avontuur. Met alle toeslagen (maar zonder drankjes en excursies) kom je voor een eenvoudige hut al gauw op € 140,- per persoon per nacht. Weliswaar is daarbij ontbijt, lunch en warm eten inbegrepen, maar om met zijn tweeën voor acht dagen € 2.240,- uit te geven vind ik wel heel veel. En ik ben zo bang (op grond van ervaringen uit het verleden) dat ik het na een dag of drie wel gehad heb met dat varen, genieten van het uitzicht en het bezichtigen van bezienswaardigheden aan wal.

Dus ik heb nu iets anders bedacht. We gaan met de auto naar een plaats ergens aan de Rijn, nemen daar een hotel, eten in een plaatselijk restaurant, maken de volgende dag een rondvaart over de Rijn, eten nog een keer in een plaatselijk restaurant en rijden de volgende dag weer terug. Tips zijn uiteraard hartelijk welkom.

En voor de echte Rijncruise wacht ik wel tot ik in aanmerking kom voor een geheel verzorgde reis met de Henri Dunant.

Hotel Lindeboom

Donderdag 07 Augustus 2014 at 2:08 pm

Hotel Lindeboom is gesitueerd in het centrum van Den Burg op Texel en beschikt over een eigen parkeerplaats, waarvoor overigens wel afzonderlijk betaald moet worden. Het hotel heeft een ruim terras, waar het bij goed weer altijd gezellig druk is. Het ontbijt is prima verzorgd.

De kamers van € 120,- per nacht (voor twee personen) zijn nogal krap. Zo kon ik slechts zijwaarts schuivend langs het voeteneind van het bed de badkamer bereiken. Maar het bed is goed en de douche heeft een krachtige straal, dus dat is wel in orde.

2014-08/lindeboom--111.jpg

Toch heb ik besloten nooit meer te logeren in Hotel Lindeboom, wegens het ontbreken van een lift. Om onze kamer op de eerste verdieping te bereiken moeten drie trappen worden bedwongen (de laatste heeft weliswaar slechts vier treden, maar tegen de tijd dat ik die heb bereikt heb ik al lang geen lucht meer over). Dus mocht ik het verlangen Texel weer te bezoeken niet kunnen onderdrukken, dan zal ik op zoek moeten naar een ander hotel.

 

Over

Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.

Links

Tagwolk

Categorieën

Archieven

Laatste Reacties

els (Het verleden): Wel wat meer blik dan toen, maar die mooie lantaarnpaal is gebleven!
Hanneke (Le Brocope): Never a dull moment!
Sint (Pietenprobleem op…): Ik vrees dat je het iets te simpel ziet, jongeman.
janb (Liefdesliedje): Toch raar dat je niet bent doorgebroken, al was het maar als tekstschrijver, want dat je niet ‘s were…
janb (De Vrolijke Keize…): Na jouw recensie loopt het daar natuurlijk helemaal storm (of klinkt dit hatelijk?)
janb (Gravity): Die idioot van een janb vindt kennelijk dat hij op werkelijk ieder stukje moet reageren.

Zoek!

Dinges


XML: RSS Feed
XML: Atom Feed