Voorpagina

Het begin

Stemacteur

Stemacteur, voice-over

Cabaretier

Mooie tijden


Kijk en luister:


RTV Boslucht

Laatste Tweets






Buienradar.nl

Bel me niet

Vrijdag 11 April 2014 at 4:26 pm

Ons telefoonnummer staat al vele jaren in het bel-me-niet register. Schijnbaar behoeft dat niet te worden geraadpleegd door "goede doelen" waar je al donateur van bent en door kranten waarop je ooit een abonnement had.

De medewerkers van het call-centre die de pech hebben mij aan de telefoon te krijgen hebben daarna stellig behoefte aan een korte werkonderbreking. Als iemand een gesprek begint met "een hele goede morgen" en dat op een toon die moet suggereren dat mijn leven op dat moment een zeer gunstige wending kan gaan nemen, weet ik al meteen hoe laat het is. Het wachten is dan nog op het noemen van de naam van de organisatie namens wie de ongelukkige belt, waarna ik onmiddellijk toesla: "Wij geven al, wij gaan niet meer geven en als u nog één keer belt staken wij het geven helemaal. Een hele goede morgen." Dan verbreek ik de verbinding, tijdens welke handeling de wederpartij vaak nog wel probeert enige tekst uit te stoten, maar daar luister ik niet meer naar.

Iedereen die mij kent weet dat ik van nature een uiterst beminnelijke, sympathieke, warme, belangstellende en beleefde gespreksgenoot ben. Het kost mij dan ook de grootste moeite om mij zo onhartelijk op te stellen. Maar het werkt wel.

Euthanasieviering

Woensdag 02 April 2014 at 3:09 pm

De dood is nog steeds een gevoelig onderwerp, terwijl het toch absoluut zeker is dat wij er allemaal te zijner tijd aan zullen overlijden. Hoe meer mensen er leven, hoe meer sterfgevallen zich zullen voordoen, dus de dood is absoluut een groeimarkt. 

Bij uitvaartplechtigheden richten sprekers nogal eens het woord tot de kist, waarin het stoffelijk overschot ligt. “Je was een fantastisch mens, Johan”, of “Bedankt voor alles, Fred”. Zou het nou niet prettig zijn om dat allemaal zelf te mogen meemaken? Het kan natuurlijk niet altijd, want soms slaat de dood wel erg onverhoeds toe. Maar toch is dit wellicht een gat in de markt. Samen met een vriend richtte ik vorig jaar een onderneming op die het midden houdt tussen een uitvaartcentrum en een cateringbedrijf. De onderneming heet Wie het laatst lacht … 

Wij richten ons uitsluitend op cliënten die hebben gekozen voor vrijwillige euthanasie, maar het prettig vinden zelf, levend en wel, het stralend middelpunt te zijn van hun afscheidsbijeenkomst en daar fysiek ook nog toe in staat zijn. Je hoort mensen in hun levensavond wel eens wat knorrig zeggen: “ze komen nooit eens langs, maar straks op mijn begrafenis staan ze natuurlijk vooraan te snotteren.” Bij onze aanpak kan de zo goed als overledene de gasten zelf nog eens persoonlijk en zo nodig vermanend toespreken. En bovendien kan hij de toespraken zelf aanhoren.

De bijna dode wordt centraal opgesteld in een speciale kist, die is voorzien van een elektrisch verstelbare lattenbodem, waarmee een comfortabele positie kan worden ingesteld. Zo nodig kan worden voorzien in een infuus en een eenvoudig hartbewakingssysteem, want het is natuurlijk niet de bedoeling dat het feestvarken tijdens de euthanasieviering plotseling komt te overlijden.

De kist kan desgewenst worden beschilderd door een kunstenaar naar eigen keuze, hoewel wij vanzelfsprekend beschikken over een catalogus met suggesties van met ons samenwerkende artiesten. 

Om zoveel mogelijk aanstaande nabestaanden in de gelegenheid te stellen aanwezig te zijn, begint de viering altijd om vijf uur des middags. Men behoeft dan ook niet eerst slappe koffie en kleffe cake te gebruiken, maar kan zich aanstonds na binnenkomst storten op drank en hapjes. Er is ook geen enkele reden voor een droevige stemming, want de vrijwel dode is nog in leven en geniet in zijn comfortabele kist van een heerlijke borrel, terwijl een beeldschone verpleegkundige zijn bloeddruk af en toe discreet controleert.

Vrienden en familie kunnen sketches doen, waarbij wat kleine plaagstootjes in de richting van de stervende natuurlijk alleen maar leuk zijn, mits het niet te grof wordt. Wij zeggen altijd: “zorg dat het niet te grof wordt, want voor je het weet ontstaat er een grafstemming.” 

Onze organisatie is er op gericht ook adequaat te kunnen reageren op spoedgevallen. Belangrijk is natuurlijk wel een snelle melding, na bijvoorbeeld een ongeval. Potentiële cliënten krijgen daartoe een fraai vormgegeven en stevig geplastificeerd Uitvaart Party Codicil (UPC) in creditcard formaat. Wij beschikken van al onze cliënten over een lijst van potentiële nabestaanden, zodat we via sms, email, Facebook, Twitter, Whatsapp, bellen en zonodig huisbezoek de stervensbegeleiders snel kunnen benaderen.

De keuze uit door ons aangeboden doodsoorzaken is gevarieerd. Onze voordeligste aanbieding is het pakket Ademnood. De cliënt wordt tijdens de afscheidsbijeenkomst geheel volgegoten en als het einde nabij is plaatst één van onze medewerkers een kussen op zijn gelaat. Dit kussen kan worden geborduurd door een nabestaande, hoewel wij vanzelfsprekend beschikken over een catalogus met suggesties van met ons samenwerkende borduurkunstenaars. Zo’n kussen is dan later nog een mooi aandenken.

Het pakket Kampvuur kan uitsluitend worden aangeboden als de locatie zich daarvoor leent, terwijl ook de weersomstandigheden van grote invloed zijn op het welslagen. 

Een variant, waarbij voor de dierbaarste vrienden en familieleden een belangrijke rol is weggelegd, is het doodknuffelen. Dit kan tot zeer emotionele taferelen leiden en wij zorgen dan ook altijd voor professionele nazorg voor de knuffelaars. Extra aandacht is in dezen geboden bij de formulering van de uitnodiging. Wij hebben al één keer meegemaakt dat een paar dyslectische achterneven binnen kwamen met een honkbalknuppel.

Ook is het mogelijk een optreden te laten verzorgen door een cabaretier. Vaak zal dat optreden plaats vinden tegen het einde van de bijeenkomst, zeker wanneer de cliënt heeft aangegeven zich te willen doodlachen. Het is jammer genoeg wel een keer voorgenomen dat één der gasten zich voortijdig doodlachte en dat werpt dan toch een schaduw over de viering. Het is bovendien heel lastig vast te stellen of je de nabestaanden van zo iemand een rekening kunt sturen.

We zijn in gesprek met enkele priesters en dominees, die onder zekere voorwaarden paraat willen zijn. Het gebeurt wel dat de ontslapende zich op het laatste moment wil bekeren, voor het geval er toch een hiernamaals zou zijn.

Wat we nu al drie keer hebben meegemaakt is dat onze cliënt, nadat de laatste gasten schaterend het zaaltje hadden verlaten, zo enthousiast was over de plechtigheid, dat hij besloot zijn heengaan nog een jaartje op te schorten en het dan nog eens over te doen. Ook dat is geen probleem en dan is bij zijn volgende Uitvaart Party het eerste drankje voor onze rekening.

Dit stukje plaatste ik ook al eens in 2007, maar dat ben je vast al weer vergeten.

Badpraat

Zaterdag 29 Maart 2014 at 2:35 pm

In ons huis aan de Stationsweg te Drachten hadden we in 1951 twee vormen van stromend water. De ongewenste vorm deed zich uitsluitend voor als het regende. Op de slaapkamer van onze ouders waren ijzerdraden gespannen, waaraan blikjes en emmertjes hingen om het lekwater op te vangen. De huiseigenaar was niet erg geneigd het dak te laten repareren, omdat hij ons graag zo snel mogelijk zag vertrekken, om het huis zelf te gaan bewonen. Toch hebben we er al met al een jaar of drie gewoond.

Het gewenste stromende water kwam uit een kraan in de keuken. Uitsluitend koud, want we beschikten niet over de luxe van een geiser of boiler. Op zaterdagavond werd een teil gevuld met water, dat op een behaaglijke temperatuur werd gebracht met fluitketels kokend water, wat nog een heel gedoe was. Vervolgens gingen wij na elkaar in de tobbe. Ik kan me de volgorde niet herinneren, maar sluit niet uit dat ik als oudste eerst mocht. De rest van de week werd niet aan lichaamshygiëne gedaan, behalve dan het wassen der handen voor de maaltijd.

Ja mensen dat waren nog eens barre tijden. Het water in het glas naast mijn bed was altijd bevroren en ook stonden er altijd bloemen op de ruiten.

Dikke Steen

Zondag 23 Maart 2014 at 4:09 pm

Bijna 20 jaar geleden betrokken wij, toen nog alleen voor het weekend, ons Friese huis. Een paar dagen na de verhuizing stond een vriendelijke dame voor de deur met een bosje bloemen, om ons namens buurtvereniging De Dikke Steen welkom te heten en te vragen of we lid wilden worden. Hetgeen we vanzelfsprekend aanstonds deden. Door deel te nemen aan de activiteiten van de buurtvereniging kenden we al na een paar maanden vrijwel alle bewoners van de tamelijk uitgestrekte, zij het dunbevolkte buurt. En dat is prettig, ook al zagen en zien we de meesten alleen bij buurtbijeenkomsten. De buurtvereniging onleent haar naam aan een kloek uitgevallen zwerfkei, die aan de Schoterlandseweg staat uitgestald.

Vrijdagavond gingen we met de buurt uit eten in Pom Lai te Gorredijk. Er was een buffet aangericht, waaraan wij ons onbeperkt tegoed konden doen. Veel van onze mannelijke buurtbewoners zijn boer, boerenknecht of bouwvakker en brengen hun dagen door met zware lichamelijke arbeid. Hannie en ik hadden na twee bescheiden gevulde bordjes ruim voldoende gegeten, maar ik zag toch heel wat sterke kerels vier keer langskomen met volgeschepte borden. Toch was er nog tijd voor geanimeerde gesprekken en het was, zoals altijd, een gezellige boel.

Tegenslag

Zaterdag 15 Maart 2014 at 10:24 am

Twee jaar geleden kochten we een Honda Civic Hybride. Uiteraard was de belangrijkste reden dat we een steentje wilden bijdragen aan het milieu, of beter gezegd dat we het milieu iets minder wilden belasten dan met een meer uitstotende auto, maar de vrijstelling van wegenbelasting speelde ook een rol in onze keuze.

Ik had wel eens iets gelezen over het afschaffen van die vrijstelling, maar nam aan dat dat alleen voor toekomstige gevallen zou gelden en dat het zo'n vaart niet zou lopen. Kennelijk had ik toch niet voldoende opgelet, want gisteren kwam er een brief van de belastingdienst met de mededeling dat vanaf nu € 43,- per maand zal worden afgeschreven. We kunnen hier toch rustig spreken van een gevoelige tegenslag.

Badkamer

Dinsdag 11 Maart 2014 at 5:51 pm

Zaterdag is het bad verwijderd en meegenomen om elders opnieuw te worden ingezet. Gelukkig maar, want het was toch wel erg zonde om dat nog in uitstekende staat verkerende bubbelbad te laten eindigen op de stort.

Maandag begon de timmerman, die al snel constateerde dat de buitenwand in de loop der jaren zo vochtig was geworden dat slopen en opnieuw opbouwen wel erg verstandig was. En omdat wij erg verstandig zijn accepteerden we deze tegenslag blijmoedig. Vervolgens leek het Hannie wel een goed idee de oude vloertegels op de plaats waar de inloopdouche komt te verwijderen om zeker te zijn van voldoende afschot. De timmerman was het daar volledig mee eens en haalde meteen de Kangoo op om eens lekker te gaan hakken. Vervolgens besloten we om dan ook maar het doucheputje te vervangen door een afvoergoot, waardoor er nog meer gehakt moest worden.

Maar inmiddels zijn de wanden afgewerkt, de afvoer is klaar en de eerste wandtegels zijn geplakt. In de rechter kolom van dit blog kun je daar straks een foto van vinden. Morgenochtend om half acht staat Ronnie weer vrolijk fluitend voor de deur.

Trio 42

Zondag 09 Maart 2014 at 6:46 pm

Vandaag bezochten we in De Lawei een lunchconcert van Trio 42, bestaande uit Merel Vercammen (viool), Christiaan van der Weij (saxofoon) en Remy van Kesteren (harp), wat je noemt een unieke samenstelling. Jammer genoeg waren er nog geen 42 bezoekers op dit concert afgekomen. De thuisblijvers hadden ongelijk, want het was uitermate leuk. De jongelui speelden orkestwerken van Saint-Saëns, Strawinsky, Dilhaud en De Falla, maar dan in een bijzondere bewerking. Virtuoos en enthousiast en zeer muzikaal. Na afloop applaudiseerden we zo hard als 40 mensen maar kunnen applaudiseren. Op hun website vind je meer informatie en zijn stukjes muziek te beluisteren.

Houvast

Donderdag 06 Maart 2014 at 4:03 pm

Toen ik het kuipje slagroom op de boodschappenband wilde plaatsen tikte ik met de onderkant ervan net tegen de rand, het bakje ontsnapte aan mijn krachteloze vingers en stortte op de tegelvloer. Geheel in overeenstemming met de wet van Murphy barstte het open, waardoor bleek dat 250 ml slagroom nog een hele plas veroorzaakt. Door mijn hartgrondige "gadverdamme" begreep de caissière aanstonds dat er opruimwerk aan de winkel was. "Geeft niks hoor," loog ze vriendelijk, toen ik mij verontschuldigde.

Bij het uitruimen van de vaatwasser ontsnapte een glas aan mijn greep. Het viel op de plavuizen uiteen in een flinke hoeveelheid glassplinters. Nadat ik alles had opgeveegd vond Hannie nog zeker een kwart glas in hoekjes die ik over het hoofd had gezien.

Ik ga werken aan mijn klemvastheid.

Voortekenen

Woensdag 05 Maart 2014 at 12:56 pm

Er zijn mensen die mager worden van verdriet. Dat geldt niet voor A. F. Th. van der Heijden. Het verlies van een kind is een groot verdriet. Als je dat overkomt en je bent toevallig schrijver dan ligt het voor de hand dat je daarover een boek schrijft. En als dat niet genoeg is schrijf je er nog een boek over. 

Er zijn mensen die gek worden van verdriet. Van der Heijden zag in retrospectief talrijke vooruitwijzingen naar het overlijden van zijn zoon Tonio en mocht daarover vertellen bij De Wereld Draait Door. Op een zeker moment kon ik het luisteren niet meer verdragen en zag ik alleen nog zijn mond bewegen. Het leek me een voorteken van zijn eeuwig zwijgen.

Toilet

Zondag 02 Maart 2014 at 4:27 pm

In 1951 verhuisden wij van Amsterdam naar Drachten, naar een huis aan de Stationsweg. Deze woning beschikte niet over een wc. Wij dienden ons gevoeg te doen in een hokje in de schuur. In dat hokje bevond zich een getimmerde zitplaats, voorzien van een gat, dat kon worden afgesloten met een deksel. Onder dat gat stond een tonnetje waarin het gepresteerde werd opgevangen. Enkele malen per week werd dat tonnetje geleegd. Het was bereikbaar door een luik aan de zijkant van de schuur. De mannen die het tonnetje ophaalden hadden een leren kussen op hun schouder, waar zij met een soepele zwaai het tonnetje op zetten, om het naar de auto te brengen. Als we logés hadden wilde het wel eens gebeuren dat het tonnetje overvol raakte, met als gevolg dat de inhoud over de rand klotste, in de kraag van de drager.

Toen wij eens op een zondagochtend gereed stonden om naar de kerk te gaan kreeg mijn oudste zus de briljante gedachte uit het raam van de plee te willen kijken. Daartoe moest zij de zitplaats beklimmen. Ze verstapte zich, het deksel schoof weg en ze stond met één been in de drek. Een zondags schoentje en een witte kous waren daardoor niet meer op korte termijn bruikbaar. Dit incident was van negatieve invloed op de vredige stemming.

Voor de reiniging na gedane arbeid hadden we geen toiletpapier, maar stukken krant of bladzijden uit tijdschriften. Vooral het papier uit die laatste categorie was nogal glad, hetgeen de hygiëne niet bevorderde. Over onze badgebruiken zal ik bij een volgende gelegenheid verhalen.

Lente

Zaterdag 01 Maart 2014 at 4:11 pm

De sneeuwklojes staan al weken te bloeien op talrijke plaatsen op ons landgoedje en gisteren zijn bij buurman Willem de eerste lammetjes geboren. Vandaag is de meteorologische lente begonnen. Toch willen de lentekriebels bij mij nog niet erg doorbreken. De kriebelhoest is inmiddels wel verdwenen, nadat ik van begin december tot vorige week verkouden ben geweest. Ik ga dus nu maar eens preventief een Beerenburg drinken.

Kleinzoons

Woensdag 26 Februari 2014 at 7:14 pm

Gisteren waren mijn twee kleinzoons met hun vader op bezoek. Dat was een hele drukte. Joost heeft een ruime belangstelling en doet graag handmatig onderzoek naar alles wat op zijn paadje komt. Het is daarom van het grootste belang hem bij voortduring te volgen om te voorkomen dat hij zich bezeert. Menno is iets nadrukkelijker aanwezig en laat zich niet snel uit het oog verliezen. Gelukkig is Hannie zeer geduldig en zij deed talrijke spelletjes met de jongens, terwijl ik mij in de keuken wijdde aan de bereiding van het kindermenu.

Dat menu bestond uit zelfgemaakte frieten, zelfgemaakte hamburgers, zelfgemaakte appelmoes en zelfgekookte boontjes. Tot mijn verbijstering weigerde Menno de frieten, zeggende dat hij die uitsluitend uit een zakje beliefde. Ook toen iedereen zat te smullen van de heerlijk krokant gebakken aardappelstaafjes hield hij stand. Ik zal dus op zoek moeten naar puntzakken.

Na hun vertrek en het herstel van de orde in de keuken mochten wij tot ons zelf komen bij de televisie. Het was een enerverende middag.

Angstaanjagend

Zaterdag 22 Februari 2014 at 3:33 pm

Sommige mannen worden aantrekkelijker naarmate ze ouder worden. Ik niet. Dankzij de zuurstof slaap ik nu acht uur gekoppeld aan de cpap. Op zich is dat prettig en goed voor mijn gezondheid, maar een nadeel is dat het masker de hele nacht de wallen onder mijn ogen opstuwt tot ongekende dikte. Dat voelt niet prettig en ziet er ook nogal onaangenaam uit.

Ik heb mijn uiterlijk nooit beschouwd als mijn grootste troef, maar het gaat nu wel hard achteruit. Let op: aanklikken van de foto kan tot geestelijke schade en nachtmerries leiden.

2014-02/wallen.jpg

Nachtrust

Donderdag 20 Februari 2014 at 4:21 pm

De zuurstofconcentrator bleek toch wel een storende factor in de slaapkamer. Het gebrom was nog wel te verdragen en zou je met wat goede wil kunnen horen als het ruisen van de branding, maar er kwamen ook af en toe onregelmatige geluiden uit het apparaat en daar ga je onwillekeurig toch op liggen wachten.

De komende nacht gaat de machine derhalve naar de keuken en de zuurstofslang gaat onder de deur door naar mijn slaapplaats. Het zou wel prettig zijn als we er in slagen bij het nachtelijk toiletbezoek in het donker niet te struikelen over die slang.

Van de beoogde heilzame werking van de zuurstof merk ik nog niets, maar dat komt misschien ook omdat de al vele weken durende verkoudheid ng steeds niet over is.

Zuurstof

Woensdag 19 Februari 2014 at 4:28 pm

Gisteravond mocht ik de longarts bellen om te horen wat de nucleaire scan en de slaaptest aan het licht hadden gebracht over mijn gezondheid. Hij bleek de scan alweer te zijn vergeten, want het resultaat (niets bijzonders) was al aan de huisarts doorgegeven. Dat had ik best wat eerder willen weten, want ik ben vrij goed in het fantaseren van embolieën en tumoren.

De slaaptest had uitgewezen dat ik des nachts vrijwel onophoudelijk in zuurstofnood verkeer, hetgeen door het toevoegen van zuurstof via het masker van mijn cpap zou kunnen worden opgelost. Ik kreeg vanmiddag al meteen een telefoontje van de zuurstofleverancier en het apparaat is geleverd en geïnstalleerd. Dat is nog een hele sta-in-de-weg en het ding maakt een zacht grommend geluid, waar wij hopelijk geen hinder van zullen hebben bij het slapen.

2014-02/zuurstof.jpg

Ik ben zeer benieuwd of ik hierdoor beter zal slapen en het minder benauwd zal hebben, maar vooral of ik er overdag een betere conditie van zal krijgen. En anders moet ik tijdens mijn middagdutje ook maar aangekoppeld zijn.

Bad

Dinsdag 18 Februari 2014 at 3:10 pm

Ruim 15 jaar geleden lieten wij in onze badkamer een bad plaatsen, waarvan vooral Hannie regelmatig gebruik maakte. Ik beleefde weinig genoegen aan baden, omdat een flink deel van mijn gestalte boven water bleef en daardoor danig afkoelde. Omdat de badkamer niet groot genoeg is om ook nog plaats te bieden aan een douche moeten we in het bad klimmen om te stortbaden. Dat begint mij steeds zwaarder te vallen, ook al omdat ik steeds banger wordt om uit te glijden en me bij een val lelijk te bezeren.

We hebben derhalve besloten het bad te laten verwijderen en een inloopdouche te laten aanbrengen. Gisteren togen we naar Sneek om tegels uit te zoeken en vandaag hebben we de aannemer de opdracht gegeven de werkzaamheden in te plannen. Over enkele weken zal de verbouwing plaatsvinden, hetgeen van gunstige invloed zal zijn op de cijfers over het eerste kwartaal van dit jaar.

Arrangeren

Zondag 16 Februari 2014 at 8:20 pm

In 2004 stond ik in de finale van het Eindhovense cabaretfestival Cabareteske, met onder meer de damesgroep Femmage. Tot mijn verrassing (en ook tot de hunne) won ik, maar ze hebben me dat niet nagedragen en ik mocht zelfs een liedje voor hen schrijven. Dat lied werd gearrangeerd door Tijs Krammer en het resultaat kun je hier zien en horen.

Enkele maanden geleden zag ik op Facebook dat Tijs Krammer een ééndaagse studiedag arrangeren zou geven en ik meldde me daarvoor aan. Ik had een vierstemmige bewerking van "Telkens weer" gemaakt voor ons kwartet en ik was wel benieuwd wat een professional daarvan zou vinden. Het is misschien goed in dit verband te melden dat ik het zelf eigenlijk nogal aardig vond en ook de leden van het kwartet lieten zich positief uit.

Die studiedag was gisteren en ik moest al vroeg uit de veren, want ik diende me uiterlijk om tien uur te melden in Amersfoort. Als ik vroeg op moet slaap ik in de regel slecht, omdat ik bang ben me te verslapen. Ik vertrok daardoor behoorlijk uitgeput om acht uur, kwam ruim op tijd aan bij het theater waar de bijeenkomst zou plaatsvinden, maar daar was niemand te bekennen die me kon vertellen waar ik moest zijn, zodat ik pas om drie over tien het leslokaaltje betrad. Het is misschien goed in dit verband te melden dat ik altijd en overal de eerste ben op afspraken, omdat ik het afschuwelijk vind om als laatste binnen te komen.

Al snel bleek dat ik op deze studiedag niet geheel op mijn plaats was. Alle deelnemers (zeven vrouwen en buiten mij nog één man) waren dirigent van een popkoor en/of hadden een opleiding aan het conservatorium afgerond. Van iedereen werd een arrangement besproken. De meeste stukken kende ik niet of nauwelijks, maar de koorbewerkingen zagen er zeer indrukwekkend uit. De door de docent geleverde kritiek was dan ook behoorlijk gedetailleerd en hoewel ik een redelijke kennis heb van de muziektheorie kwam er toch heel wat nieuws langs.

Mijn werkje werd tegen het einde van de dag behandeld en het bleek toch iets minder goed dan ik zelf eigenlijk vond. Ik moet de beoogde timing beter noteren, de parallelle tertsen in de mannenstemmen werden saai gevonden en hier en daar klopten de noten niet me de akkoorden. Het is misschien goed in dit verband te melden dat ik het moeilijk vind om te gaan met complimenten, maar het gepast reageren op kritiek nog net iets moeilijker.

Ik heb inmiddels met iets meer afstand de gemaakte opmerkingen bekeken en de komende dagen ga ik op mijn gemak bekijken welke suggesties ik ga verwerken in de partituur. Daarbij zal ik regelmatig het boek "Arrangeren voor koor en vocal group" van Tijs Krammer raadplegen. Want dat kregen we na afloop uitgereikt.

Voor het geval je dat wilt weten: zo klinkt het nu.

Zuurstof

Donderdag 13 Februari 2014 at 4:49 pm

Omdat de longarts nieuwsgierig was naar mijn nachtelijke zuurstofopname moest ik een nachtje slapen in ziekenhuis Tjongerschans. Mij werd een riante éénpersoonskamer toegewezen en nadat ik mij in mijn vers gestreken rode pyjama had gestoken, kwam een verpleegkundige door middel van plakkers diverse kabels aan mij bevestigen. De kabels leidden naar een kastje dat op mijn borstbeen werd gefixeerd met elastische banden. Op mijn linker middelvinger kreeg ik een sensor waarmee de zuurstofsaturatie werd gemeten en aan het masker van de cpap werd een slangetje gekoppeld om de ademhaling te registreren. Om ongeveer kwart over elf startte ik mijn slaappogingen.

Het inslapen werd bemoeilijkt door het vreemde bed, het vroege uur en de ruime bekabeling, maar ik denk dat ik er niet veel langer dan een half uur over heb gedaan om in slaap te vallen. Om drie uur werd ik wakker, om vervolgens zeker een uur woelend door te brengen, maar ik ben toch weer in slaap gesukkeld. Om vijf voor zeven kwam een verpleegkundige me wekken en ontdoen van de bedrading en om kwart over zeven verliet ik het hospitaal. Volgende week mag ik bellen om te horen wat de dokter vindt van de gedane metingen.

Het is al heel lang geleden dat ik op een zo vroeg tijdstip deelnam aan het verkeer. Zowel op het stukje snelweg als op de Schoterlandseweg was het erg druk. Ik rijd die route regelmatig overdag en tref dan vaak bejaarden die er geen been in zien om met een snelheid van 60 kilometer per uur de zaak op te houden. Daarvan was nu geen sprake, alle verkeersdeelnemers waren gehaast en soms zelfs agressief. Mijn oude Berlingo trekt niet erg snel op, hetgeen menigeen tot een geïrriteerde inhaalmanoeuvre bewoog. Ik was blij dat ik heelhuids thuis was en na een kop koffie deed ik eerst maar eens een heerlijk dutje in de eigen vertrouwde omgeving.

Dik

Dinsdag 11 Februari 2014 at 6:26 pm

Eén van onze iPhones was gevallen. Vanaf zithoogte, dus ongeveer een halve meter, maar wel op de houten vloer. Aanvankelijk leek alles nog te werken, maar al snel bleek het luidsprekertje van de telefoon het niet meer te doen, waardoor de gesprekken een nogal eenzijdig karakter kregen. Kennelijk was repareren niet goed mogelijk, want ik kreeg een nieuwe telefoon aangeboden tegen een alleszins schappelijke prijs. Dat apparaat kon ik vanmiddag ophalen in Heerenveen en omdat Hannie bezigheden buitenshuis heeft besloot ik aldaar een vroeg diner te gebruiken in een viswinkel. Ik besteld fish en chips, een schotel waarbij verse rauwkost geserveerd werd, zodat ik ook nog vitamines en vezels binnen zou krijgen.

Terwijl ik smakelijk zal te eten werd de deur geopend voor de grootste scootmobiel die ik ooit had gezien, meer een vrachtmobiel. Dat was niet voor niets, want de bestuurster woog zeker 175 kilogram. Zij sommeerde de uitbater van de winkel met een enkel gebaar een stoel aan mijn tafel terzijde te schuiven, hetgeen hij deed. Vervolgens parkeerde zij haar vervaarlijke voertuig tegen mijn tafel aan en zei: "Dat vind u toch niet erg, hè?" Dat vond ik wel en ik vroeg: "Komt u bij me op schoot zitten?" Dat leek ze niet te overwegen. Wel hield ze me op de hoogte van haar verrichtingen met betrekking tot het opbergen van enkele meegevoerde artikelen, die ze in een tas deed om ze te beschermen tegen weer en wind. Ik zag af van enige vorm van instemming om te voorkomen dat ze me haar levensverhaal ging vertellen. Je ziet wel eens dikke mensen met een veelvoud aan onderkinnen. Deze vrouw had helemaal geen kin, haar lichaam begon meteen onder de mond te bollen en hield daar niet meer mee op.

De mij voorgeschotelde maaltijd was gebaseerd op de trek van een bouwvakker na een dag hard werken. De nabijheid van deze immense vleesberg benam mij al snel de eetlust en toen ik mijn bordje half had leeggegeten mompelde ik iets onverstaanbaars en verliet de zaak. Zo heeft ze me toch nog beschermd tegen de dreigende overdaad, waar ik anders maar spijt van had gekregen.

Warm eten

Zondag 09 Februari 2014 at 4:51 pm

Gisteren dineerden wij met vrienden bij Kwartier Noord in Katlijk. Chef-kok Jan Smink won de Nederlandse finale van Bocuse d’Or en gaat Nederland vertegenwoordigen bij de Europese Bocuse d’Or in Stockholm in mei 2014. Daar moet hij zich kwalificeren om mee te mogen doen aan de wereldfinale in januari 2015 in het Franse Lyon. Onze verwachtingen waren dus hoog gespannen, misschien zelfs wel een beetje te hoog. We kozen een zes-gangen verrassingsmenu en de drankzuchtige mannen namen daarbij het wijnarrangement, onze dames natuurlijk uit ieder glas een teugje gunnend.
De bediening was bijzonder vriendelijk en de sommelière legde bij iedere gang uit waarom de wijn daar zo goed bij paste. Disgenoot Henk, die een reputatie als wijnkenner heeft hoog te houden, verstoutte zich een enkele maal haar tegen te spreken, hetgeen haar humeur niet zichtbaar aantastte. Of zij zich in slaap heeft moeten huilen zullen we nooit weten.

Het eten was smakelijk, een enkel gerecht zelfs zeer smakelijk, maar het had wat ons betreft wel wat brutaler en spannender gemogen. Het restaurant is maar een paar keer per jaar open voor "gewone" bezoekers (de rest van het jaar zijn er besloten partijen), dus misschien heeft de kok zich voor deze gelegenheid enigszins beperkt.

De avond werd muzikaal omlijst door een pianist, die een digitale piano had ingebouwd in een op een vleugel lijkende kast. Hij speelde niets-aan-de-hand-muziek en zong er zelfs bij. Op een bepaald moment klonk een harde knal en verstomde het geluid. Even dacht ik dat iemand de pianist had doodgeschoten, maar dat leek me een wat overtrokken maatregel, want zo erg was het nou ook weer niet. Het bleek een storing in de elektriciteit te betreffen en na een kwartiertje hervatte de pianist zijn bijdrage. Er werd niet geklapt.

 

Over

Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.

Links

Tagwolk

Categorieën

Archieven

Laatste Reacties

Jan B (Euthanasieviering…): Dat was ik inderdaad vergeten, maar het zal wel verdringing wezen, want ik vind deze grap zo geweldig…
Jan B (Badpraat): En als je iets wilde eten moest je op rattenjacht. En die at je dan rauw.
Jan B (Dikke Steen): Tussen de regels bespeur ik een zekere mate van jaloezie.
Jan B (Tegenslag): Regels gelden exact tot het moment dat ze worden vervangen door nieuwe. Nou, is dat een diep inzicht …
Jan B (Badkamer): Het lijkt daar bij jullie Rotterdam wel: werk in uitvoering, nooit klaar.
Jan B (Houvast): Statistisch gezien is twee keer niet verontrustend veel. Of heb je de twee meest aangrijpende voorbee…

Zoek!

Dinges


XML: RSS Feed
XML: Atom Feed