Voorpagina

Het begin

Stemacteur

Stemacteur, voice-over

Cabaretier

Mooie tijden


Kijk en luister:


RTV Boslucht

Laatste Tweets






Buienradar.nl

Strandrit

Zaterdag 26 Juli 2014 at 6:53 pm

Met de Cadweazle trok ik aanzienlijk meer bekijks dan zonder. Het was best leuk om de zee weer eens te zien. Ik had het apparaat voor twee uur gehuurd, maar na een uurtje had ik het wel gezien. Het was ook nogal warm. Later zal ik ook nog een kort filmpje plaatsen.

2014-07/cadweazle--109.jpg

Sociaal

Vrijdag 11 Juli 2014 at 2:49 pm

Om mijn behandelende medici in de gelegenheid te stellen na te gaan of mijn wankele gezondheid verder aan het afglijden is, begaf ik mij naar het ziekenhuis te Heerenveen om enig bloed te laten aftappen. Ziekenhuisbezoek verschaft mij veel troost, omdat ik daar talrijke mensen zie rondlopen die er aanzienlijk slechter aan toe zijn dan ik.

Toen ik in de lift stapte, strompelde een bejaard echtpaar (ongeveer mijn leeftijd) net voor de deuren zich sloten, naar binnen. De man leek me ernstig aangedaan door geestelijke aftakeling, maar zijn vrouw riep opgewekt: "wij kunnen er nog wel bij." Die constatering was behoorlijk raak. De lift kan acht personen aan en hoewel ik niet echt tenger ben vulde ik de beschikbare ruimte slechts gedeeltelijk. In het algemeen ben ik niet geneigd conversaties met wildvreemden aan te gaan, maar haar enthousiasme overrompelde me zo dat ik antwoordde: "ja, dat lukt wel." Ook deze mededeling was, in al zijn overbodigheid, in de roos. Toen het paar de lift verliet knikte ik zelfs nog even vriendelijk.

Strandwandeling

Dinsdag 24 Juni 2014 at 4:32 pm

Binnenkort gaan we een paar dagen naar Texel. Mijn reisgenoten zijn weliswaar allemaal ouder dan ik, maar zij kunnen nog prima wandelen. Mij lukt dat niet meer, maar om toch samen een strandwandeling te kunnen maken heb ik besloten bij Paal 17 een strandrolstoel te huren, zodat de wandelaars nog de grootste moeite zullen hebben me bij te houden.

Als het lukt en als de weersomstandigheden het toelaten zal ik tezijnertijd een filmpje plaatsen, want dit willen jullie natuurlijk niet missen.

2014-06/cadweazle3.jpg

Valkuil

Zondag 22 Juni 2014 at 5:32 pm

Achter de deur van de garage bevindt zich een gat, met daarin de afsluiters voor een paar buitenkranen en een gaskraan. Dat gat is afgedekt met een aantal vloerdelen. Eén van die vloerdelen bleek enigszins te zijn aangetast door de tand des tijds. Ik plaatste mijn voet juist op die plank, die vrijwel geluidloos brak onder mijn imposante gewicht. Het gat is bijna een meter diep, zodat het enige tijd duurde voordat mijn standbeen de bodem had bereikt. Toen alle kinetische energie was opgebruikt zat ik op de rand van het gat en al snel kon ik vaststellen dat ik lichamelijk ongebroken was en dat de enige zichtbare schade een schaafwond is die zich met Crème Bioforce wel zal laten temmen.

Het volgende probleem was dat ik weer overeind moest komen. Ik draag mijn iPhone altijd bij me, maar het apparaat lag nu juist aan de computer ter synchronisatie. Ik diende derhalve mijn stem in te zetten om Hannie te alarmeren. Al na de zevende angstkreet kwam ze aangesneld. Hannie is weliswaar een sterke vrouw, maar het op de been zetten van een weinig meegaande vent van 100 kg bleek ook voor haar een hele opgaaf. Ik zag kans mijn gestalte in geknielde positie te brengen (gelukkig waren de knielkussens binnen handbereik), waarna we mij met vereende krachten in verticale positie kregen.

De wonde schrijnt, mijn knieën trillen nog licht na, maar dit incident lijkt vooralsnog geen ingrijpende gevolgen te hebben. Wel fijn dat ik in mijn val de water- en gasleidingen niet heb geraakt. Ik ga een luik laten maken van heel dik plaatstaal, verstevigd met hoekprofielen.

Veel musjes

Woensdag 18 Juni 2014 at 1:53 pm

Het nestje onder de dakgoot heeft vermoedelijk vier nieuwe musjes opgeleverd, maar kennelijk heeft zich op een andere plek nabij ons huis ook een nieuw mussengezin gevormd. Af en toe hebben we meer dan tien mussen op het terras. Het is me niet gelukt de hele club fotografisch te vangen op de voedertafel, maar vijf is ook al best een handvol.

2014-06/musjes2.jpg

Musjes

Donderdag 12 Juni 2014 at 1:51 pm

Met kruimels brood, hartelijke woorden en het verlenen van onderdak hebben wij een bijdrage geleverd aan de mussenstand. Vanuit de badkamer konden we het voederen en opgroeien van de jonge garde aardig volgen. Mijn telelens is niet lichtsterk genoeg voor een echt goede foto, maar je krijgt toch een indruk. Inmiddels zijn de jonkies uitgevlogen en komen ze zelf de broodkruimels pikken. Hoewel: gisteren zagen we hoe een beginnend musje nog wat in de snavel gestopt kreeg door paps of mams.

2014-06/musjes--109.jpg

Bach

Maandag 26 Mei 2014 at 5:52 pm

Johan Sebastian Bach was een componist. Waarschijnlijk heb je wel eens iets van hem gehoord. Zo schreef hij nogal wat cantates en één daarvan (BWV 68 om precies te zijn) wordt volgende week tijdens een speciale kerkdienst uitgevoerd in de Grote Kerk in Blokzijl. Ook wij doen mee in het koor, als sopraan en bas. Twee jaar geleden deden we dat ook al eens en naast de mooie muziek is de dirigente, Raghna Wissink, voor mij sterk motiverend om veel moeite te doen voor het leren van de, best ingewikkelde, partij.

Het is een plezier om enkele uren naar Raghna te kijken, niet alleen omdat ze bepaald aantrekkelijk is, maar vooral omdat ze voortdurend energie en enthousiasme uitstraalt. De koorleden zijn allemaal tenminste twee maal zo oud als zij, maar haar overwicht heeft daar niet onder te lijden.

De uitvoering is zondag a.s. om een uur of half vijf. Misschien vind je het leuk om te komen luisteren. Het is niet alleen een amateurkoor, maar ook doen professionele musici en solisten mee. Er is wel een preek aan de bijeenkomst verbonden, daar moeten we ons dan wel even doorheen slaan.

Toen we gisteren Blokzijl binnen reden kwam uit het straatje waar we in moesten een fors uitgevallen motor, bereden door een al even kloek gebouwde motorrijder. Daar achteraan kwamen er nog ongeveer 100. Als ik het goed gezien heb waren het leden van Satudarah. Het was een mooie, zonnige dag en ook verder in de middag kwamen er vele tienallen motorrijders, al dan niet groepsgewijs, door die smalle straat, die klaarblijkelijk deel uitmaakt van een favoriete route. Je zult er maar wonen.

Na afloop van de repetitie zaten we nog even op een terras aan het haventje van Blokzijl, waarbij ik werd doorstroomd door een aangenaam vakantiegevoel en een Wieckse Witte.

Komt dat zien: man met baard!

Vrijdag 09 Mei 2014 at 10:46 am

Op zichzelf zal het me Wurst wezen hoe Conchita zich uitdost. Het is een statement, dat begrijp ik. Hij wil aangeven dat iedereen zichzelf moet mogen zijn. Dat vind ik ook. Conchita presenteert zich als een vrouw met een baard, maar ze is een man in een jurk. Hoe zichzelf ben je dan?

Ik vind de aanblik van deze "vrouw met baard" uitgesproken onplezierig. Dat zoveel mensen enthousiast reageren zou best eens voor een deel correct gedrag kunnen zijn, maar dat denk ik ook maar vanuit mijn eigen vooringenomenheid. Toch word ik van Conchita niet homofoob. Ik vrees echter dat de mensen die dat wel zijn door deze act niet besluiten tot zelfreflectie, maar hun waanideeën bevestigd zien.

Oude man

Zondag 04 Mei 2014 at 4:59 pm

Omdat ik eigenlijk een heel onaardig iemand ben weet ik ze in de regel redelijk van me af te houden: oude mannen die in een winkel zomaar tegen je gaan praten. Eerst trof ik hem bij de pinmachine, waar hij de hulp van een medewerkster had ingeroepen wegens zijn gebrekkige gezichtsvermogen. Nadat hij, dank zij haar tussenkomst, zijn geld had gekregen, begon hij haar uit te leggen dat hij veel aan sport had gedaan. Het meisje had daarvoor geen zichtbare belangstelling en voelde zich wat ongemakkelijk, omdat de oude kwaker mijn toegang tot de geldautomaat belemmerde. Nadat hij nog een paar keer melding had gemaakt van zijn sportieve verleden, wist ze hem te wijzen op zijn hinderlijke positie en ging hij aan de kant. Door mijn natuurlijke stuurse blik, gecombineerd met doortastend negeren, zag hij ervan af ook mij op de hoogte te brengen van hetgeen hij ooit had gekund.

Enkele minuten later zag ik hem in de winkel, niet alleen zoekend naar de artikelen die op op zijn grote letters boodschappenlijstje stonden genoteerd, maar ook naar slachtoffers voor een praatje. Hannie stond net bij de aardbeien en zij leek hem wel een geschikte prooi. "Niet alle bakjes zitten even vol, hè?" begon hij de conversatie. Hannie is wel aardig en bevestigde zijn waarneming. Daarop begon hij aardbeien uit een bakje te verplaatsen naar een ander bakje en zei: "Kijk, deze is lekker vol. Neem die maar." Om hem niet voor het oude hoofd te stoten plaatste Hannie het rijk gevulde doosje in haar mandje en maakte zich, na nog een vriendelijk woord, uit de voeten. De grijsaard keek al weer loerend om zich heen: hij was er eens even lekker uit en zou er uithalen wat er in zat. We zullen de aardbeien extra wassen.

Indisch buffet

Zondag 27 April 2014 at 3:24 pm

Enkele maanden geleden kregen wij bij een zangvriendin een Indische maaltijd verstrekt, gemaakt door een dame die uit de Gordel van Smaragd afkomstig was. Dat smaakte voortreffelijk en ik besloot dat ook eens te willen proberen. Mijn eigen verjaardag leek me daarvoor wel een geschikt moment en een week of zes geleden nodigde ik 14 personen uit mijn creaties te komen opeten.

Naarmate de datum waarop het buffet zou worden gepresenteerd naderde werden mijn zorgen over het welslagen van dit avontuur al wat groter en op de dag zelve gierden de zenuwen mij licht fluitend door de oude strot. Donderdag begin ik met het koken, de belangrijkste boodschappen waren in huis. Drie dagen bracht ik een flink aantal uren per dag staande achter het aanrecht door. Ik moet wel erkennen dat ik geen snelle werker ben en ook af en toe een korte werkonderbreking nodig heb om weer door te kunnen. Niettemin was ik lichamelijk en geestelijk vrijwel geheel uitgeput toen de gasten gisteren rond vijf uur arriveerden. Ik moest op het laatste moment nog het één en ander afronden. De daarvoor benodigde tijd had ik wat al te optimistisch ingeschat, zodat het toch ruim kwart over zeven werd voordat de eerste bordjes konden worden gevuld. Zelf hoefde ik nauwelijks meer te eten en aan het eens ferm op een zuipen zetten durfde ik niet eens te denken, wetende dat ik daar heel erg veel spijt van zou krijgen. Het goede nieuws is dat iedereen liet weten het heerlijk te vinden en dat geloof ik eigenlijk ook wel.

Je bent vast nieuwsgierig naar het menu. Welaan, dat verklap ik graag. Rempah (gehaktballetjes met kokos). Rendeng (pittig rundvlees). Babi Ketjap (varkensvlees met een ketjap saus). Ajam Paniki (pittige kippepoten). Maiskoekjes. Ajam Pedis (gekookte eieren in een scherpe tomatensaus). Gado Gado (lauwwarme groente met pindasaus). Sajoer boontjes (sperziebonen met sambal, ui en kokosmelk). Pindasaus. Witte rijst. Noedels. Seroendeng. Kroepoek. Emping.

Er was genoeg. Te veel. OK, veel te veel. De komende dagen eten we Bami Rames en Nasi Rames.

Bel me niet

Vrijdag 11 April 2014 at 4:26 pm

Ons telefoonnummer staat al vele jaren in het bel-me-niet register. Schijnbaar behoeft dat niet te worden geraadpleegd door "goede doelen" waar je al donateur van bent en door kranten waarop je ooit een abonnement had.

De medewerkers van het call-centre die de pech hebben mij aan de telefoon te krijgen hebben daarna stellig behoefte aan een korte werkonderbreking. Als iemand een gesprek begint met "een hele goede morgen" en dat op een toon die moet suggereren dat mijn leven op dat moment een zeer gunstige wending kan gaan nemen, weet ik al meteen hoe laat het is. Het wachten is dan nog op het noemen van de naam van de organisatie namens wie de ongelukkige belt, waarna ik onmiddellijk toesla: "Wij geven al, wij gaan niet meer geven en als u nog één keer belt staken wij het geven helemaal. Een hele goede morgen." Dan verbreek ik de verbinding, tijdens welke handeling de wederpartij vaak nog wel probeert enige tekst uit te stoten, maar daar luister ik niet meer naar.

Iedereen die mij kent weet dat ik van nature een uiterst beminnelijke, sympathieke, warme, belangstellende en beleefde gespreksgenoot ben. Het kost mij dan ook de grootste moeite om mij zo onhartelijk op te stellen. Maar het werkt wel.

Euthanasieviering

Woensdag 02 April 2014 at 3:09 pm

De dood is nog steeds een gevoelig onderwerp, terwijl het toch absoluut zeker is dat wij er allemaal te zijner tijd aan zullen overlijden. Hoe meer mensen er leven, hoe meer sterfgevallen zich zullen voordoen, dus de dood is absoluut een groeimarkt. 

Bij uitvaartplechtigheden richten sprekers nogal eens het woord tot de kist, waarin het stoffelijk overschot ligt. “Je was een fantastisch mens, Johan”, of “Bedankt voor alles, Fred”. Zou het nou niet prettig zijn om dat allemaal zelf te mogen meemaken? Het kan natuurlijk niet altijd, want soms slaat de dood wel erg onverhoeds toe. Maar toch is dit wellicht een gat in de markt. Samen met een vriend richtte ik vorig jaar een onderneming op die het midden houdt tussen een uitvaartcentrum en een cateringbedrijf. De onderneming heet Wie het laatst lacht … 

Wij richten ons uitsluitend op cliënten die hebben gekozen voor vrijwillige euthanasie, maar het prettig vinden zelf, levend en wel, het stralend middelpunt te zijn van hun afscheidsbijeenkomst en daar fysiek ook nog toe in staat zijn. Je hoort mensen in hun levensavond wel eens wat knorrig zeggen: “ze komen nooit eens langs, maar straks op mijn begrafenis staan ze natuurlijk vooraan te snotteren.” Bij onze aanpak kan de zo goed als overledene de gasten zelf nog eens persoonlijk en zo nodig vermanend toespreken. En bovendien kan hij de toespraken zelf aanhoren.

De bijna dode wordt centraal opgesteld in een speciale kist, die is voorzien van een elektrisch verstelbare lattenbodem, waarmee een comfortabele positie kan worden ingesteld. Zo nodig kan worden voorzien in een infuus en een eenvoudig hartbewakingssysteem, want het is natuurlijk niet de bedoeling dat het feestvarken tijdens de euthanasieviering plotseling komt te overlijden.

De kist kan desgewenst worden beschilderd door een kunstenaar naar eigen keuze, hoewel wij vanzelfsprekend beschikken over een catalogus met suggesties van met ons samenwerkende artiesten. 

Om zoveel mogelijk aanstaande nabestaanden in de gelegenheid te stellen aanwezig te zijn, begint de viering altijd om vijf uur des middags. Men behoeft dan ook niet eerst slappe koffie en kleffe cake te gebruiken, maar kan zich aanstonds na binnenkomst storten op drank en hapjes. Er is ook geen enkele reden voor een droevige stemming, want de vrijwel dode is nog in leven en geniet in zijn comfortabele kist van een heerlijke borrel, terwijl een beeldschone verpleegkundige zijn bloeddruk af en toe discreet controleert.

Vrienden en familie kunnen sketches doen, waarbij wat kleine plaagstootjes in de richting van de stervende natuurlijk alleen maar leuk zijn, mits het niet te grof wordt. Wij zeggen altijd: “zorg dat het niet te grof wordt, want voor je het weet ontstaat er een grafstemming.” 

Onze organisatie is er op gericht ook adequaat te kunnen reageren op spoedgevallen. Belangrijk is natuurlijk wel een snelle melding, na bijvoorbeeld een ongeval. Potentiële cliënten krijgen daartoe een fraai vormgegeven en stevig geplastificeerd Uitvaart Party Codicil (UPC) in creditcard formaat. Wij beschikken van al onze cliënten over een lijst van potentiële nabestaanden, zodat we via sms, email, Facebook, Twitter, Whatsapp, bellen en zonodig huisbezoek de stervensbegeleiders snel kunnen benaderen.

De keuze uit door ons aangeboden doodsoorzaken is gevarieerd. Onze voordeligste aanbieding is het pakket Ademnood. De cliënt wordt tijdens de afscheidsbijeenkomst geheel volgegoten en als het einde nabij is plaatst één van onze medewerkers een kussen op zijn gelaat. Dit kussen kan worden geborduurd door een nabestaande, hoewel wij vanzelfsprekend beschikken over een catalogus met suggesties van met ons samenwerkende borduurkunstenaars. Zo’n kussen is dan later nog een mooi aandenken.

Het pakket Kampvuur kan uitsluitend worden aangeboden als de locatie zich daarvoor leent, terwijl ook de weersomstandigheden van grote invloed zijn op het welslagen. 

Een variant, waarbij voor de dierbaarste vrienden en familieleden een belangrijke rol is weggelegd, is het doodknuffelen. Dit kan tot zeer emotionele taferelen leiden en wij zorgen dan ook altijd voor professionele nazorg voor de knuffelaars. Extra aandacht is in dezen geboden bij de formulering van de uitnodiging. Wij hebben al één keer meegemaakt dat een paar dyslectische achterneven binnen kwamen met een honkbalknuppel.

Ook is het mogelijk een optreden te laten verzorgen door een cabaretier. Vaak zal dat optreden plaats vinden tegen het einde van de bijeenkomst, zeker wanneer de cliënt heeft aangegeven zich te willen doodlachen. Het is jammer genoeg wel een keer voorgenomen dat één der gasten zich voortijdig doodlachte en dat werpt dan toch een schaduw over de viering. Het is bovendien heel lastig vast te stellen of je de nabestaanden van zo iemand een rekening kunt sturen.

We zijn in gesprek met enkele priesters en dominees, die onder zekere voorwaarden paraat willen zijn. Het gebeurt wel dat de ontslapende zich op het laatste moment wil bekeren, voor het geval er toch een hiernamaals zou zijn.

Wat we nu al drie keer hebben meegemaakt is dat onze cliënt, nadat de laatste gasten schaterend het zaaltje hadden verlaten, zo enthousiast was over de plechtigheid, dat hij besloot zijn heengaan nog een jaartje op te schorten en het dan nog eens over te doen. Ook dat is geen probleem en dan is bij zijn volgende Uitvaart Party het eerste drankje voor onze rekening.

Dit stukje plaatste ik ook al eens in 2007, maar dat ben je vast al weer vergeten.

Badpraat

Zaterdag 29 Maart 2014 at 2:35 pm

In ons huis aan de Stationsweg te Drachten hadden we in 1951 twee vormen van stromend water. De ongewenste vorm deed zich uitsluitend voor als het regende. Op de slaapkamer van onze ouders waren ijzerdraden gespannen, waaraan blikjes en emmertjes hingen om het lekwater op te vangen. De huiseigenaar was niet erg geneigd het dak te laten repareren, omdat hij ons graag zo snel mogelijk zag vertrekken, om het huis zelf te gaan bewonen. Toch hebben we er al met al een jaar of drie gewoond.

Het gewenste stromende water kwam uit een kraan in de keuken. Uitsluitend koud, want we beschikten niet over de luxe van een geiser of boiler. Op zaterdagavond werd een teil gevuld met water, dat op een behaaglijke temperatuur werd gebracht met fluitketels kokend water, wat nog een heel gedoe was. Vervolgens gingen wij na elkaar in de tobbe. Ik kan me de volgorde niet herinneren, maar sluit niet uit dat ik als oudste eerst mocht. De rest van de week werd niet aan lichaamshygiëne gedaan, behalve dan het wassen der handen voor de maaltijd.

Ja mensen dat waren nog eens barre tijden. Het water in het glas naast mijn bed was altijd bevroren en ook stonden er altijd bloemen op de ruiten.

Dikke Steen

Zondag 23 Maart 2014 at 4:09 pm

Bijna 20 jaar geleden betrokken wij, toen nog alleen voor het weekend, ons Friese huis. Een paar dagen na de verhuizing stond een vriendelijke dame voor de deur met een bosje bloemen, om ons namens buurtvereniging De Dikke Steen welkom te heten en te vragen of we lid wilden worden. Hetgeen we vanzelfsprekend aanstonds deden. Door deel te nemen aan de activiteiten van de buurtvereniging kenden we al na een paar maanden vrijwel alle bewoners van de tamelijk uitgestrekte, zij het dunbevolkte buurt. En dat is prettig, ook al zagen en zien we de meesten alleen bij buurtbijeenkomsten. De buurtvereniging onleent haar naam aan een kloek uitgevallen zwerfkei, die aan de Schoterlandseweg staat uitgestald.

Vrijdagavond gingen we met de buurt uit eten in Pom Lai te Gorredijk. Er was een buffet aangericht, waaraan wij ons onbeperkt tegoed konden doen. Veel van onze mannelijke buurtbewoners zijn boer, boerenknecht of bouwvakker en brengen hun dagen door met zware lichamelijke arbeid. Hannie en ik hadden na twee bescheiden gevulde bordjes ruim voldoende gegeten, maar ik zag toch heel wat sterke kerels vier keer langskomen met volgeschepte borden. Toch was er nog tijd voor geanimeerde gesprekken en het was, zoals altijd, een gezellige boel.

Tegenslag

Zaterdag 15 Maart 2014 at 10:24 am

Twee jaar geleden kochten we een Honda Civic Hybride. Uiteraard was de belangrijkste reden dat we een steentje wilden bijdragen aan het milieu, of beter gezegd dat we het milieu iets minder wilden belasten dan met een meer uitstotende auto, maar de vrijstelling van wegenbelasting speelde ook een rol in onze keuze.

Ik had wel eens iets gelezen over het afschaffen van die vrijstelling, maar nam aan dat dat alleen voor toekomstige gevallen zou gelden en dat het zo'n vaart niet zou lopen. Kennelijk had ik toch niet voldoende opgelet, want gisteren kwam er een brief van de belastingdienst met de mededeling dat vanaf nu € 43,- per maand zal worden afgeschreven. We kunnen hier toch rustig spreken van een gevoelige tegenslag.

Badkamer

Dinsdag 11 Maart 2014 at 5:51 pm

Zaterdag is het bad verwijderd en meegenomen om elders opnieuw te worden ingezet. Gelukkig maar, want het was toch wel erg zonde om dat nog in uitstekende staat verkerende bubbelbad te laten eindigen op de stort.

Maandag begon de timmerman, die al snel constateerde dat de buitenwand in de loop der jaren zo vochtig was geworden dat slopen en opnieuw opbouwen wel erg verstandig was. En omdat wij erg verstandig zijn accepteerden we deze tegenslag blijmoedig. Vervolgens leek het Hannie wel een goed idee de oude vloertegels op de plaats waar de inloopdouche komt te verwijderen om zeker te zijn van voldoende afschot. De timmerman was het daar volledig mee eens en haalde meteen de Kangoo op om eens lekker te gaan hakken. Vervolgens besloten we om dan ook maar het doucheputje te vervangen door een afvoergoot, waardoor er nog meer gehakt moest worden.

Maar inmiddels zijn de wanden afgewerkt, de afvoer is klaar en de eerste wandtegels zijn geplakt. In de rechter kolom van dit blog kun je daar straks een foto van vinden. Morgenochtend om half acht staat Ronnie weer vrolijk fluitend voor de deur.

Trio 42

Zondag 09 Maart 2014 at 6:46 pm

Vandaag bezochten we in De Lawei een lunchconcert van Trio 42, bestaande uit Merel Vercammen (viool), Christiaan van der Weij (saxofoon) en Remy van Kesteren (harp), wat je noemt een unieke samenstelling. Jammer genoeg waren er nog geen 42 bezoekers op dit concert afgekomen. De thuisblijvers hadden ongelijk, want het was uitermate leuk. De jongelui speelden orkestwerken van Saint-Saëns, Strawinsky, Dilhaud en De Falla, maar dan in een bijzondere bewerking. Virtuoos en enthousiast en zeer muzikaal. Na afloop applaudiseerden we zo hard als 40 mensen maar kunnen applaudiseren. Op hun website vind je meer informatie en zijn stukjes muziek te beluisteren.

Houvast

Donderdag 06 Maart 2014 at 4:03 pm

Toen ik het kuipje slagroom op de boodschappenband wilde plaatsen tikte ik met de onderkant ervan net tegen de rand, het bakje ontsnapte aan mijn krachteloze vingers en stortte op de tegelvloer. Geheel in overeenstemming met de wet van Murphy barstte het open, waardoor bleek dat 250 ml slagroom nog een hele plas veroorzaakt. Door mijn hartgrondige "gadverdamme" begreep de caissière aanstonds dat er opruimwerk aan de winkel was. "Geeft niks hoor," loog ze vriendelijk, toen ik mij verontschuldigde.

Bij het uitruimen van de vaatwasser ontsnapte een glas aan mijn greep. Het viel op de plavuizen uiteen in een flinke hoeveelheid glassplinters. Nadat ik alles had opgeveegd vond Hannie nog zeker een kwart glas in hoekjes die ik over het hoofd had gezien.

Ik ga werken aan mijn klemvastheid.

Voortekenen

Woensdag 05 Maart 2014 at 12:56 pm

Er zijn mensen die mager worden van verdriet. Dat geldt niet voor A. F. Th. van der Heijden. Het verlies van een kind is een groot verdriet. Als je dat overkomt en je bent toevallig schrijver dan ligt het voor de hand dat je daarover een boek schrijft. En als dat niet genoeg is schrijf je er nog een boek over. 

Er zijn mensen die gek worden van verdriet. Van der Heijden zag in retrospectief talrijke vooruitwijzingen naar het overlijden van zijn zoon Tonio en mocht daarover vertellen bij De Wereld Draait Door. Op een zeker moment kon ik het luisteren niet meer verdragen en zag ik alleen nog zijn mond bewegen. Het leek me een voorteken van zijn eeuwig zwijgen.

Toilet

Zondag 02 Maart 2014 at 4:27 pm

In 1951 verhuisden wij van Amsterdam naar Drachten, naar een huis aan de Stationsweg. Deze woning beschikte niet over een wc. Wij dienden ons gevoeg te doen in een hokje in de schuur. In dat hokje bevond zich een getimmerde zitplaats, voorzien van een gat, dat kon worden afgesloten met een deksel. Onder dat gat stond een tonnetje waarin het gepresteerde werd opgevangen. Enkele malen per week werd dat tonnetje geleegd. Het was bereikbaar door een luik aan de zijkant van de schuur. De mannen die het tonnetje ophaalden hadden een leren kussen op hun schouder, waar zij met een soepele zwaai het tonnetje op zetten, om het naar de auto te brengen. Als we logés hadden wilde het wel eens gebeuren dat het tonnetje overvol raakte, met als gevolg dat de inhoud over de rand klotste, in de kraag van de drager.

Toen wij eens op een zondagochtend gereed stonden om naar de kerk te gaan kreeg mijn oudste zus de briljante gedachte uit het raam van de plee te willen kijken. Daartoe moest zij de zitplaats beklimmen. Ze verstapte zich, het deksel schoof weg en ze stond met één been in de drek. Een zondags schoentje en een witte kous waren daardoor niet meer op korte termijn bruikbaar. Dit incident was van negatieve invloed op de vredige stemming.

Voor de reiniging na gedane arbeid hadden we geen toiletpapier, maar stukken krant of bladzijden uit tijdschriften. Vooral het papier uit die laatste categorie was nogal glad, hetgeen de hygiëne niet bevorderde. Over onze badgebruiken zal ik bij een volgende gelegenheid verhalen.

 

Over

Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.

Links

Tagwolk

Categorieën

Archieven

Laatste Reacties

RenéSmurf (Sociaal): Ja, zo ontmoet je mensen soms maar eenmaal in het leven en heel kort, maar wie weet hebben jullie, zo…
els (Valkuil): Zo ben ik eens in een aardig diep gat gedonderd, omdat ze in de keuken met de waterleiding bezig ware…
Jan B (Valkuil): Oeps!!!
Jan B (Musjes): Je wordt toch op je ouwe dag niet opeens sentimenteel? Hoe smaakt mus? (grapte de man die nog geen do…
Sophia (Bel me niet): En alleen zeggen: “Ik maak gebruik van mijn Recht van Verzet, wilt u dat noteren alstublieft”, en da…
Sophia (Komt dat zien: ma…): Al zappend kwam ik haar/hem inderdaad ook tegen. Het eerste (en enige) dat ik dacht was: Goh, wat kan…

Zoek!

Dinges


XML: RSS Feed
XML: Atom Feed